Midden in de winternacht: nieuwjaarsmeeting! (5-1-’12)

Lieve gasten, gebruikers en geheelonthouders,

Het is wat kort dag, maar aanstaande donderdag 5 januari is het weer zover en gaan we het ontzettend op een zuipen zetten met zijn allen. Komt!

Tijdstip: 20.00 uur
Stad: Leiden
Locatie: nader te bepalen, neem contact op met Gershwin of met iemand anders

Tot donderdag!

Geplaatst in Algemeen | Tagged , , , | Plaats een reactie

Korte overdenking bij het heengaan van Kim Jong-il

Kim Jong-il is dood. Weer een oude, vastgeroeste dictator minder. Dat is altijd goed, want dat creëert ruimte voor jonge, frisse dictators die nog minder affiniteit met hun volk hebben. Enfin, u kunt er op diverse nieuwssites afdoende over lezen, ik wijs slechts nog op het verrassende liveblog dat De Speld vandaag bijhoudt naar aanleiding van dit schokkende verscheiden.

In diverse necrologieën wordt welhaast met verbazing gerept van de voorliefde voor Hollywoodfilms die de Geliefde Leider tentoonspreidde. Ronduit uniek, lijkt het algemene gevoelen te zijn. Ik bestrijd die interpretatie. Het ligt juist vreselijk voor de hand.

Hollywood is namelijk ‘s werelds grootste propagandamachine. Nooit werd liefde zo vertekend als in de blockbuster. Nergens werd geweld zo verheerlijkt en werd het concept vaderlandsliefde zozeer geprezen als in de gemiddelde oorlogsfilm die ons van gene zijde der oceaan bereikte. Nimmer werden zo ongegeneerd waanbeelden over het goede leven verspreid als in de bagger die bovenaan de Box Office-lijstjes prijkt.

In Noord-Korea circuleren talrijke sprookjes over de zojuist vertrokken nationale eindbaas, die ter plaatste een welhaast goddelijke status bereikt heeft. Ik vermoed dat vele burgers de feitelijkheid van al zijn veronderstelde prestaties niet betwisten; een andere verklaring heb ik niet voor de vele wenende burgers van de Democratische Volksrepubliek Korea die vandaag in diverse filmpjes te zien waren. Waarom geloven zij dit? Omdat ze geen enkele andere informatie krijgen. Omdat mensen graag geloven in een schematische wereld waarin alles klip-en-klaar is. Omdat velen liefst gewoon gedirigeerd worden in hun dagelijks leven. Omdat “Mundus vult decipi, ergo decipiatur“. Enzovoorts.

Misschien zijn dat ook wel de redenen dat mensen van blije, platvloerse films houden die lekker aflopen. Ik ben ook een sucker voor verhalen met een goede afloop en gelukkige mensen, waarin de goeden beloond/gelukkig en de slechten bestraft/ongelukkig worden. Heerlijk. Dat willen we allemaal wel.

Maar zoals Milan Kundera zei: het leven is elders. Ga toch eens echt goede films kijken, geliefde gemeente. U bent zo veel meer.

Geplaatst in Actualiteit, Film | Plaats een reactie

La Guernica, Sympatie & Begrip

Een tijd geleden schreef ik de blog ‘de paradox van het niet zoeken’. Bijna tussen neus en lippen door liet ik mij daar ontvallen dat ik ‘La Guernica’ en verschrikkelijk schilderij vond. Dat ik dit vond kwam doordat voor mij de eerste impressie van levensbelang is bij het al dan niet kunnen waarderen van een kunstwerk. Naar mijn idee ga ik een kunstwerk niet meer of minder waarderen naarmate ik meer informatie tot mij neem over de achtergrond van een kunstwerk. Picasso’s ‘La Guernica’ staat voor mij symbool voor mijn problemen met het mooi vinden, of waarderen, van bepaalde kunst. Mijn mening over een kunstwerk, mooi of niet mooi, ontstaat meestal bij de eerste indruk.

In een reactie op de blog werd ik gewezen op een artikel uit Trouw geschreven door H.R. Rookmaker in 1956 waarin hij beargumenteerd waarom ‘La Guernica’ een meesterwerk der moderne kunst is. Volgens Rookmaker is ‘La Guernica’ helemaal niet mooi, het is een gruwelijk stuk, allesbehalve liefelijk, allesbehalve “schoon”, allerminst “esthetisch” en geenszins harmonisch. Daar kan ik mij, uiteraard, in vinden. We lezen daar verder dat bezoekers langs het schilderij zullen lopen en geërgerd of verbaasd zullen zijn. Tien minuten later zullen diezelfde mensen toch in de catalogus kijken om erachter te komen wat dit nu eigenlijk allemaal is en weer schouderophalend verder lopen.

“En, ‘s avonds, zouden wij verbazing merken dat allerlei details zich met onweerstaanbare kracht aan ons opgedrongen hebben, en dat onze ­geest met het werk bezig is, zelfs zonder het te willen. Kijk, dat is nu een typisch kenmerk ­van een indrukwekkend meesterwerk, dat wij het niet kunnen ontlopen.”

Wel, ik ben al lange tijd in mijn hoofd bezig met ‘La Guernica’.  Dit maakt het voor mij echter nog geen meesterwerk. Het is een doeltreffend werk, een werk dat uitdrukt wat het uit moet drukken. Het drukt iets lelijks en vreselijks uit en doet dat met verve; het is vreselijk vreselijk en lelijk lelijk. De woorden die ik tot nu toe echter heb gebezigd rond het thema kunst waren mooi, waardering en goed vinden. Deze uiterst subjectieve begrippen zeggen dan ook meer over mijn denkwereld dan over het werk van Picasso. Om toch nog iets intersubjectiefs te kunnen zeggen het volgende.

De namen van Pierre Bourdieu en Jan van der Stoep heb ik waarschijnlijk al eens eerder later vallen. Pierre ken ik via Jan, Jan kent mij niet. Ik heb zijn boek ‘Pierre Bourdieu en de politiek van het multiculturalisme’, nu ben ik geen socioloog noch filosoof, of iets wat daar maar in de buurt komt. Ik lees en denk slechts. Ik sla een boek open en lees soms een korte zin, vast geheel buiten zijn context, en raak aan het denken.

Mooi vind ik altijd die momenten dat je een korte tekst kunt vinden, die je tijden kunt herkauwen, uitspugen, in de koelkast kunt zetten en nogmaals tot u kunt nemen. Die korte teksten, bijna tussenzinnen in een heel betoog, waarbij je denkt ‘Dat heb ik nu ook al eens gedacht’ of ‘Volgens mij is dat wat ik ook denk’. Waarna het proces van ‘Enerzijds, anderzijds, ten eerste, ten andere, ten derde, nochtans, desniettegenstaande, overmits’ en dergelijke op gang komt.

Een voorbeeld van zo’n gedachtenduwtje was een korte frase uit het bovengenoemde boek. Leidt sympathie tot begrip, of leidt begrip tot sympathie. Bij mij is het eerste het geval, denk ik. ‘La Guernica’ kan niet rekenen op mijn sympathie, ongeacht wie wat er dan ook over schrijft.

Geplaatst in Cultuur | Plaats een reactie

(Recensie) Apparat – The Devil’s Walk

Dat Apparat vaak en graag experimenteert buiten de kaders van Techno en IDM was al bekend uit zijn eerdere werk van de afgelopen jaren. Met zijn nieuwe album ‘The Devil’s Walk’ gaat de Berlijnse DJ/Producer nu nog een stap verder en zijn de donkere elektronische beats nauwelijks meer aanwezig en domineert een semi-akoestisch instrumentarium. Een gewaagde stap, omdat veel mensen binnen de relatief eenkennige IDM- scene dit meestal niet weten te waarderen. Anderzijds kan het weer tot een nieuwe schare fans leiden, aangezien deze stijl momenteel toenemend populair is.

Lees verder

Geplaatst in Muziek | Tagged | Plaats een reactie

Kloostergasten 3

De kamer die Zacheüs hem wijst is leeg en donker. Er staat een bureau, achteraan, gericht op het enige raam. De stoel staat met zijn rugleuning naar Lucas toe. Links is een fonteintje, en schuin daarboven hangt een beeld aan de wand, een magere man, van hout, het hoofd opzij gedraaid. Lees verder

Geplaatst in Religie | 1 Reactie

Kloostergasten 2

Broeder Zacheüs kijkt op van de Trouw en werpt een blik over de kastanjelaan. De slanke Maria op het voorplein belemmert het uitzicht. Er beweegt iets blauws, tussen het kind en het hoofd van de moeder. Dat zal hem zijn, de eerste gast van vanmiddag. Lees verder

Geplaatst in Algemeen, Religie | 1 Reactie

Kloostergasten 1

Als dit verhaal over de liefde moet gaan, dan wordt het een moeilijk verhaal. Een bijna onzichtbaar verhaal. De liefde is schuchter als de vleermuizenkolonie die onder het dak van dit klooster woont. Lees verder

Geplaatst in Religie | 3 Reacties

Zijn dagen zullen zijn honderd en twintig jaren

Gerontoloog Aubrey de Grey beweerde deze week dat de mens die de leeftijd van 1000 bereikt al geboren is. Stel dat deze speculatieve claim waar is – dan zal de moderne mens de mythische leeftijd van Metuselach verslaan. Dit herinnerde mij aan Genesis 6:3, waar God een grens stelt aan de menselijke leeftijd.

In de oertijd voor de zondvloed vermenigvuldigden de mensen zich op aarde. Met het aantal mensen nam ook de hoeveelheid kwaad toe (Gen. 6:1-2). Dan zegt God:

Mijn levensgeest mag niet voor altijd in de mens blijven, hij is immers niets dan vlees; hij mag niet langer dan honderdtwintig jaar leven.

Wat betekent het laatste gedeelte van dit vers? De traditionele interpretatie, die al in de zeer oude Aramese vertalingen van Genesis te vinden is, houdt in dat God aan de mensen nog 120 jaar respijt gaf tot de aanvang van de zondvloed om tot inkeer te komen. Volgens de populaire verbeelding timmerde Noach 120 jaar aan de ark, terwijl hij tevergeefs zijn tijdgenoten opriep om tot bekering te komen. Maar dat staat er niet. Probleem is dat Noach volgens Gen. 5:32 al 500 jaar is als hij zijn zonen krijgt, en 600 jaar als de zondvloed begint (Gen. 7:6). Als je aan de letter vasthoudt, dan volgt daaruit dat Gen. 6:3 eerder plaatsvindt dan 5:32. De opdracht aan Noach om een ark te bouwen en daar met zijn zonen en hun vrouwen in te gaan kon alleen gegeven worden als zijn zonen getrouwd waren. Dat betekent dat Noach maximaal zo’n 80 jaar aan de ark gebouwd heeft, volgens het verhaal.

De interpretatie die gangbaar is bij vrijwel alle moderne uitleggers is dat God hier een limiet stelt aan de menselijke leeftijd in het algemeen. Het voornaamste bezwaar van aanhangers van de eerste interpretatie is dat in de rest van Genesis deze grens van 120 jaar nogal eens wordt overschreden. Maar dat zijn uitzonderingen en er is een duidelijke tendens zichtbaar dat de menselijke leeftijd zich langzamerhand in Genesis normaliseert.

De uitleg dat God een limiet stelt aan de menselijke leeftijd is het meest passend. Ten eerste spreekt God immers over de mens in het algemeen, niet specifiek over de mensen naar aanleiding van wie God deze grens stelt. Ten tweede past deze uitleg goed bij Gen. 3:22, waar God constateert dat de mens nu als de goden is geworden. Daarom verspert God de toegang tot de levensboom. In Gen. 6:1-4 hebben mensen omgang met godenzonen, waardoor zij wederom dreigen grenzen te overtreden. Het lijkt een gepaste maatregel om de leeftijd van de supermensen die hieruit voortkomen af te baken. Zo kan immers een uitbraak van ongelimiteerd kwaad worden voorkomen.

Waarom vertelden de Israëlieten een dergelijk verhaal? De meest redelijke verklaring is dat het een etiologie (verklarend verhaal) is waarom mensen niet ouder worden dan ongeveer 120 jaar. Als er supermensen zijn die ouder konden worden, zo was wellicht de gedachte, zou het kwaad ook ongekende vormen aannemen. Daarom is het goed dat de mens hoogstens 120 jaar oud wordt.

De vraag voor ons is: als wij of generaties na ons significant ouder kunnen worden dan de gangbare menselijke leeftijd, wat zou dat betekenen voor onze kijk op het leven? Zouden we er gelukkiger van worden, of zelfs betere mensen?

Geplaatst in Actualiteit, Opinie, Religie | Tagged , | 4 Reacties

Nuovo Cinema Paradiso (1988). Over gelaagdheid in films

In televisieshows valt regelmatig het woord ‘meesterwerk’, bij een nieuw uitgebrachte film of boek. Het lijkt erop of er aan de lopende band topwerken worden geproduceerd in deze tijd, maar is dat wel waar? Wat maakt nu een film echt goed?

 

Lees verder

Geplaatst in Film | Tagged | 3 Reacties

Postrok Blog App

Nu beschikbaar voor iedereen met een Android-toestel. De Postrok Blog App. (v1.02)

Geplaatst in Algemeen | Plaats een reactie