Kloostergasten 2

Broeder Zacheüs kijkt op van de Trouw en werpt een blik over de kastanjelaan. De slanke Maria op het voorplein belemmert het uitzicht. Er beweegt iets blauws, tussen het kind en het hoofd van de moeder. Dat zal hem zijn, de eerste gast van vanmiddag. Zacheüs buigt zijn hoofd, nog even verder lezen. Er zoemt een bromvlieg in zijn kamertje, geen idee hoe die is binnengekomen. De monnik leest langzaam het artikel uit, van het eerste tot het laatste woord.

Een jonge blonde man met een weekendtas aan zijn hand loopt langs het madonnabeeld, het grind knarst onder zijn voeten totdat hij onder de poort staat, links van het hokje van de portier. Hij heeft Zacheüs nog niet gezien en reikt naar het zware koperen handvat van de bel. De monnik schuift de krant opzij, staat op, schudt de mouwen van zijn pij naar achteren en zegt: ‘Benedicamus Domino’. Hij is benieuwd wie zijn gast zal zijn.

Het bamboe muggengordijn klappert en de pater staat in de hal van de abdij, krap een meter van zijn gast, alleen de deur scheidt hen. De sleutel hangt aan de leren riem die zijn pij bijeenhoudt, een mooie riem, breed als de staart van een bever.

Daar klinkt de bel. Hij heeft zeker niet gehoord dat hij allang gezien is. De portier glimlacht, draait de sleutel in het zwarte slot. Het klooster gaat open, de deur knarst en zwenkt, als de klep van een concertvleugel.

‘Lucas Smalhout’, zegt de jongen. ‘Ik had u niet gezien.’ Hij buigt en reikt naar zijn tas voordat de monnik hem een hand kan geven. Er klinkt een zacht geklingel uit het zijvak.van de tas.

Zacheüs wacht. ‘Matthea, ik ben nu in het klooster.’ De jonge man kijkt fel voor zich uit, hij zit op zijn hurken. ‘Ik wil niet dat je me hier belt.’ Hij kijkt naar de monnik. ‘Maandag spreken we elkaar weer…. maar alleen als je voor me kiest. Alles of niets!’. Hij gooit het eruit als een kiezelsteen.

Zacheüs kijkt de jongen even aan en wijkt dan naar achteren om hem binnen te laten. ‘Welkom in het klooster’, zegt hij, ‘Een plek van contemplatie en stilte.’ Hij praat langzaam, als een computer. Zijn mouwen ritselen, hij drukt Lucas, die zijn tas van rechts naar links overpakt, zacht de hand.

De monnik draait zich half om, in een uitnodigend gebaar. Zijn pij schuurt over de grond. Lucas bekijkt het kledingstuk, de witte, lange mouwen, de riem, het zwarte bovenkleed. ‘Ik ben Zacheüs, de gastenpater’, zegt Zacheüs. Lucas loopt een paar passen de binnenplaats op, voorbij de monnik, en zet zijn tas neer. ‘Mooi is het hier’, zegt hij. Er snort een auto voorbij. De monnik sluit de deur.

 

This entry was posted in Algemeen, Religie. Bookmark the permalink.

1 Reactie op Kloostergasten 2

  1. Gershwin says:

    Fijn! Mooie schets van de spanning tussen twee werelden; dat belooft wat (gok ik ;-) ).

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>