Willem


Ik sprak hem op een verlaten industrieterrein. Zijn werkelijke naam weet ik niet, maar je zou hem als een Willem kunnen duiden. Hij reed op een oude scootmobiel en tussen zijn benen zat een magere herdershond die betere tijden had gekend. De man had het gezicht van een gepensioneerde havenarbeider met een dikke gevlekte huid en onverzorgd vettig haar. Tussen zijn handen vol gele rokersvlekken brandde een shaggie. Hij vertelde me dat ze op weg waren om wat ’spul’ te halen. Kennelijk had de politie ingegrepen of het spul was tijdelijk niet meer leverbaar want het bekende afgiftepunt was gesloten en doelloos reed hij nu rond met alleen een grijs wolkendek in het vooruitzicht.

Omdat ik overgewerkt had, was ik een van de nog weinige aanwezigen op het lege terrein. ‘Ben je klaar met werreke?’ vroeg hij me. Ik antwoordde bevestigend. ‘Je bent wel een jong broekkie voor een baas’ vervolgde hij. Toch wel geamuseerd legde ik hem de situatie uit en deed aanstalten om naar mijn auto te lopen.

‘Zo’n auto had ik vroeger ook. Alleen dat tweede type. Dit is een vier toch? Slechte herinneringen aan die wagen. Mijn vrouw is vier jaar terug doodgegaan. Een slopende spierziekte… A.L.S. Het heeft anderhalf jaar geduurd. De laatste week zijn we dag en nacht bij elkaar geweest en uiteindelijk is ze in m’n armen gestorven. Ik bleef alleen achter. Met die auto reed ik altijd naar het verpleeghuis. Ik heb hem daarna gelijk weggedaan.’

Het bleef een tijdje stil en onhandig als ik ben deed ik een poging om die stilte te vullen. Hij negeerde dat. ’..en ik blijf me nu altijd afvragen of ik wel genoeg gedaan heb. Ik heb haar eerst thuis verzorgd en op den duur moest onze woning aangepast worden. Ze wilde pertinent niet naar een verpleegtehuis. De gemeente was tegen en zei dat we maar moesten verhuizen naar een woning waar alles gelijkvloers was. Voor ons was verhuizen geen optie en we zijn toch aan de gang gegaan met aanvragen van vergunningen voor die woningaanpassingen. Ik zag daar zo tegenop. Ik had geen zin meer om me bezig te houden met die administratieve molen, al die vreselijke rompslomp. Overal moet je achteraan zitten, niets gaat vanzelf. Je hebt er bijna een complete dagtaak aan. Ik liet het versloffen en stuurde posstukken veels te laat in. Zodoende werd alles afgewezen en moest ze door mijn toedoen toch naar een verpleegtehuis.

Mijn vrouw legde zich daarbij neer omdat ze vond dat ik alles gedaan had om haar thuis te kunnen verzorgen. Ze zei dat vaak tegen me om me gerust te stellen. Nu weet ik dat het niet zo was en ik dat veels te laks was. Ook die bezoeken aan het ziekenhuis. Het breekt je op, jongen. Je houd zielsveel van haar, maar je wilt daar gewoon niet zijn. Je wilt het negeren en net doen of het er niet is. Geregeld bleef ik thuis en zij lag daar alleen. Pas toen het echt afliep ben ik een volle week in het ziekenhuis gebleven. De laatste week samen. Ze begreep me wel, dat wel. Maar achteraf heb ik het er moeilijk mee. Je kan het niet meer goedmaken. Je voelt je zo verloren en eenzaam.’ Hij zweeg weer en keek naar de donker wordende lucht.

‘Ik doe van alles voor de mensen uit de straat en ik heb jarenlang vrijwilligerswerk gedaan voor een basisschool en de voetbalvereniging hier. Ik deed het voor niets en alleen voor een ander.’ sprak hij terwijl het zachtjes begon te regenen. ‘Maar weet je, ook dat is allemaal eigenbelang. Ik was altijd blij als er weer iemand opmerkte dat ik zoveel aan vrijwilligerswerk deed.’ Vertwijfelend keek hij nu naar de lucht. ‘Maar weet je, ik moet snel naar huis, want die karretjes hebben het niet zo op water’ en hij wees naar zijn scootmobiel. ’Ik zie je nog wel een keer’ Terwijl ik wegreed zag ik hem nog in m’n binnenspiegel. Langzaam verdween hij uit het gezichtsveld en namen droevige regendruppels bezit van zijn en mijn gemoed.

This entry was posted in Algemeen and tagged , . Bookmark the permalink.

5 Reacties op Willem

  1. JK says:

    Heerlijk eigenlijk, als mensen je zomaar even een inkijkje geven in hun leven en vertellen over wat hen bezighoudt.

  2. Gershwin says:

    Fijn stukje, Lindeman. Je ziet ‘m al rijden. Typisch gevalletje November Rain.

  3. Billy says:

    Hij is fijn! Erg fijn! Je schrijft het zo treffend dat het lijkt alsof hij het tegen mij verteld en ik krijg gelijk medelijden met hem..

  4. Johnny Gazebo says:

    Mooie laatste zin! (en meer trouwens)

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>