Korte overdenking bij het heengaan van Kim Jong-il

Kim Jong-il is dood. Weer een oude, vastgeroeste dictator minder. Dat is altijd goed, want dat creëert ruimte voor jonge, frisse dictators die nog minder affiniteit met hun volk hebben. Enfin, u kunt er op diverse nieuwssites afdoende over lezen, ik wijs slechts nog op het verrassende liveblog dat De Speld vandaag bijhoudt naar aanleiding van dit schokkende verscheiden.

In diverse necrologieën wordt welhaast met verbazing gerept van de voorliefde voor Hollywoodfilms die de Geliefde Leider tentoonspreidde. Ronduit uniek, lijkt het algemene gevoelen te zijn. Ik bestrijd die interpretatie. Het ligt juist vreselijk voor de hand.

Hollywood is namelijk ‘s werelds grootste propagandamachine. Nooit werd liefde zo vertekend als in de blockbuster. Nergens werd geweld zo verheerlijkt en werd het concept vaderlandsliefde zozeer geprezen als in de gemiddelde oorlogsfilm die ons van gene zijde der oceaan bereikte. Nimmer werden zo ongegeneerd waanbeelden over het goede leven verspreid als in de bagger die bovenaan de Box Office-lijstjes prijkt.

In Noord-Korea circuleren talrijke sprookjes over de zojuist vertrokken nationale eindbaas, die ter plaatste een welhaast goddelijke status bereikt heeft. Ik vermoed dat vele burgers de feitelijkheid van al zijn veronderstelde prestaties niet betwisten; een andere verklaring heb ik niet voor de vele wenende burgers van de Democratische Volksrepubliek Korea die vandaag in diverse filmpjes te zien waren. Waarom geloven zij dit? Omdat ze geen enkele andere informatie krijgen. Omdat mensen graag geloven in een schematische wereld waarin alles klip-en-klaar is. Omdat velen liefst gewoon gedirigeerd worden in hun dagelijks leven. Omdat “Mundus vult decipi, ergo decipiatur“. Enzovoorts.

Misschien zijn dat ook wel de redenen dat mensen van blije, platvloerse films houden die lekker aflopen. Ik ben ook een sucker voor verhalen met een goede afloop en gelukkige mensen, waarin de goeden beloond/gelukkig en de slechten bestraft/ongelukkig worden. Heerlijk. Dat willen we allemaal wel.

Maar zoals Milan Kundera zei: het leven is elders. Ga toch eens echt goede films kijken, geliefde gemeente. U bent zo veel meer.

This entry was posted in Actualiteit, Film. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>