Faithless – Passing The Baton

Under the sheets with my radio, turn down low. So nobody know..“ een regel uit Music Matters van het album To All New Arrivals en tekenend voor het begin van mijn eerste kennismaking met Faithless. Aangetrokken door het briljante en in mijn omgeving controversiële God is a DJ was het album Sunday 8PM/Saturday 3 AM het eerste album dat ik van mijn eigen geld aanschafte. Ik heb het als klein ventje vaak diep onder de dekens met een discman volledig zwart gedraaid en een paar jaar later opnieuw gekocht, om het altijd maar in mijn bezit te kunnen hebben. Het is en blijft mijn muzikale bodem waarop de verdere muzikale zoektocht gebaseerd is. Faithless is en blijft uniek in de manier waarop zij elektronisch en akoestische muziek combineren.

Daarom was het even slikken toen het nieuws bekend werd dat Faithless zou gaan stoppen. Anderzijds had de kenner het allang aan zien komen. De originele Faithless-formule was na het derde album al zo goed als uitgewerkt. Maar keer op keer heeft Faithless zichzelf opnieuw uitgevonden en daarmee zijn ze veel fans kwijtgeraakt, maar anderen hebben zich weer aangesloten. Het is uitzonderlijk te noemen dat een band over de hele breedte van de elektronische muziek goede platen produceert en daarmee bij een groot publiek successen boekt. Dat je door die breedte niet alle fans tevreden kunt houden, is dan een logisch gevolg. Die grote verscheidenheid in geluid en stijl is met name te danken aan Rollo (Roland Armstrong), die vanaf het begin al liet blijken over heel wat meer muzikaal niveau te beschikken dan andere elektronische bands uit die tijd. Vanaf het begin waren ze uiterst succesvol en inmiddels staat Faithless op de 8e plaats van best verkochte Dance artiesten ter wereld.

Maar na vijftien jaar en zes albums is het mooi geweest. Het afscheid, door Maxi op de website aangekondigd met ”I think we’ve probably made our collective point by now and that it’s time to close the book and return to the library…”, vond vrijdag 8 April plaats in de O2 Academy Brixon. Het concert werd in België, Duitsland, Groot-Brittannië, Ierland, Letland, Luxemburg, Noorwegen en dus ook in Nederland live uitgezonden in de bioscoop. Ik was er bij in Pathé Schouwburgplein te Rotterdam.

Het bioscooppubliek kreeg om te beginnen een fotopresentatie voorgeschoteld met fraaie beelden uit een glorieus Faithless-tijdperk, afgewisseld door videobeelden van het wachtende publiek in de Academy. Rond middernacht was het dan zover en werd de band aangekondigd door Dizzee Rascal, een rapper die vooral bekend is uit de UK Garage-scene. Er werden op grote schaal yo’s en f*ckings uitgewisseld, maar zodra dat vervelend begon te worden, was het de beurt aan Faithless waarop iedereen met smart zat of stond te wachten. Er werd vlot afgetrapt met ‘Happy’ van het laatste album The Dance. Helaas heb ik het eerste gedeelte van deze plaat qua geluid moeten missen dankzij een technisch mankement, zodat we alleen de beelden zagen. Gelukkig werd dit al snel verholpen en halverwege het eerste nummer werkte alles naar behoren.

De opbouw was goed en de positive vibes stapelden zich op. Hard van stapel ging het toen Maxi Jazz het ‘All Races’ inzette, wat altijd gevolgd wordt door de klassieker ‘God is a DJ’. Veel bioscoopbezoekers waren al uit de rijen gestapt en stonden vooraan bij het scherm, of op de trappen te dansen. Er werd met telefoons en lichtjes gezwaaid zodat je echt het gevoel kreeg dat je erbij was. Faithless beukte flink door, afgewisseld met rustige platen. Dat zal niet door iedereen gewaardeerd zijn. De trein was flink aan het denderen en stopte dan ineens om naar een veel lagere versnelling terug te schakelen. Je zag het publiek vertwijfeld gaan zitten om enkele minuten later weer uit de stoel te schieten en los te gaan. Faithless heeft maar heel weinig nodig om het publiek weer in beweging te krijgen. Die afwisseling is ook karakteristiek voor hun albums; daarvan afwijken had een verkeerd beeld van Faithless opgeleverd. In die zin is de playlist een logische keuze.

In het bijzonder moet de uitvoering van ‘We Want More’ genoemd worden. Hierbij werd alles uit de kast getrokken. Met name LSK speelde hier een heldenrol. Daarna volgde nog een solo van de gitarist met een AC/DC-intro en werd er afgesloten met het dubbelzinnige ‘Not Going Home’  Na een korte break was het tijd voor de toegift die begon met het veelzeggende ‘Music Matters‘, gevolgd door het swingende ‘Muhammed Ali.’ Uiteindelijk wordt de laatste tune ingezet: ‘We Come One’. Het is een bizar idee dat je dit voor de laatste keer ziet. Ook voor Faithless moet dit een onvergetelijk moment zijn geweest. Nog een laatste keer werd alles gegeven. Het leek alsof alle energie van al die jaren er nog eens helemaal uitkwam. Het publiek in de Academy was uitzinnig en ook in Rotterdam ging het volledig los. En dan ineens was het voorbij. Maxi bedankte het publiek voor alles en voor de laatste maal verliet Faithless het podium.

Een onvergetelijke ervaring…

Rollo

Toch verschenen al snel na dit afscheid kritische berichten van fans op het internet. De tracklist was vrij standaard en week niet af van wat Faithless normaal doet. Ook opvallend was het gebrek aan vrouwelijke vocalen. Dido, die een grote rol bij Faithless heeft gespeeld, verscheen niet op het podium. Ook Rhianna Kenny, die schitterde op de DVD van het concert ‘Live at Allexandra Pallace’ en daar ‘Salva Mea briljant uitvoerde qua backings, bleef ook onzichtbaar. In haar plaats moesten we het doen met Harry Collier. Een niet onverdienstelijke zanger, maar iemand die heel geforceerd de hoge tonen probeert te halen en bovendien iemand met maar weinig Faithless-ervaring. Toch wel een ergernis wanneer je het vergelijkt met de vroegere zangeressen. Ook verschenen er geen oud-bandleden, en waar iedereen op hoopte, was om Rollo een keer in levende lijve te zien. Hij is feitelijk het brein achter Faithless en na 15 jaar zou het een kleine moeite zijn om alleen maar het applaus in ontvangst te nemen. Het is uiteindelijk zijn muziek geweest. Maar helaas liet ook hij zich niet zien en moesten we het doen met een enkele foto in de voor-presentatie. Het had dus veel weg van een regulier concert en veel fans hadden op meer gehoopt. Het had iets van de Britse afstandelijkheid over zich. Geen emoties of tranen, maar een zinderende show waarin ze hebben gedaan waar ze goed in zijn en altijd zijn geweest. Dankbare woorden voor alle fans en genoeg materiaal achterlatend waar een trouwe fan-schare mee vooruit kan.

This entry was posted in Cultuur, Muziek and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Reactie op Faithless – Passing The Baton

  1. Gershwin says:

    Zo van eh, dat je dan toch spijt krijgt dat je er niet bij was. ;/

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>