Lectori Salutem!
Voor de lezers van dit blog die geen vaste forummer zijn en dus het topic in de Agenda gemist hebben: aanstaande vrijdag 23 september is er een offline meeting van Postrokkers in café O’Connells te Utrecht. Zin om eens een aantal Postrokkers in real life te ontmoeten? Wees welkom vrijdag en drink een biertje mee!
Opgeven – als je dat wilt – kan door hieronder aan te geven dat je komt. Kijk voor meer info op het forum in het topic ‘Jij bent de zon’.
Ik had rugpijn. Niet van die rugpijn die je even voelt als je de vaat staat te doen achter een te laag aanrecht of wanneer je te lang een klein kind op je schouders hebt gedragen. Nee, het was van die rugpijn die voortdurend om aandacht zeurt en dat je verbaasd bent dat er zoveel pijn in één rug past. Dat is het moment dat je er over denkt om de huisarts te bellen.
Vroeger was dat allemaal heel duidelijk en concreet. Je belde de huisarts, kreeg de assistente aan de lijn, maakte een afspraak, enzovoorts. In deze postmoderne tijd gaat dat echter heel anders. Desalniettemin verzamel ik genoeg moed om te bellen, en na vier keuzemenu’s en achtentwintig seconden wachten heb ik de assistente aan de lijn. De postmoderne doktersassistente.
Je mag een film eigenlijk niet beoordelen, laat staan recenseren, als je hem niet helemaal gezien hebt. Zeker niet als je nog maar een half uurtje gezien hebt en er nog twee uur komt. Zeker niet als je er verder niks over weet. En al helemaal niet als je hem de hemel in wilt prijzen in plaats van afzeiken.
Toch ga ik dat nu doen. Lof, prijs en eer voor Béla Tarr. Wat kan die man fantastisch regisseren. Wat heeft hij een fantastische cameraman. Wat een gevoel voor ritme! Wat een heerlijke beelden! Wat een fijn, o zo minimalistische verhaallijnen! Wat een oog voor detail! Ik heb zojuist een fantastisch half uur beleefd. In dat halve uur zijn er om precies te zijn een korte voortiteling, zeven scenes en evenzoveel shots langsgekomen – onafgebroken shots van gemiddeld vier minuten – en in diezelfde tijd heeft de film een grenzeloos vertrouwen bij me opgebouwd.
Robag Wruhme heeft met ‘Thora Vukk’ een onwaarschijnlijk goed album uitgebracht. Donkere beats en soundscapes die rechtstreeks uit de ziel komen. Hierbij mijn favoriete track van dit album.
Vanuit de liefelijke krochten der eenzaamheid:
Iedereen kent wel de discussies over of je de Bijbel wel of niet letterlijk moet nemen, of wanneer wel en wanneer niet. In hoeverre is de Bijbel tijdgebonden? Deze discussies zouden aan helderheid winnen als duidelijk zou zijn wat voor boek de Bijbel is.
De Bijbel is niet voor ons geschreven. Paulus schreef zijn brieven naar bepaalde gemeentes, niet naar ons. De dichters van het Oude Testament schreven psalmen voor de tempelliturgie, niet voor ons. De hele wet van Mozes is toegesneden op de situatie van het Oude Israël, niet die van ons. Veel van wat Jezus in de evangeliën zegt is toegesneden op de verwachting van de spoedige komst van de nieuwe wereld, niet op 2000 jaar kerkgeschiedenis.
De Bijbel is een verzameling boeken die niet geschreven zijn om in de Bijbel te worden opgenomen. Lees verder
‘Hoe was je vakantie?’ vraagt oma, terwijl ik op de stoel voor het raam neerplof.
‘Goed. Veel gezien, mooi weer.’ Ik geef een verslag van mijn reis, beperk me tot die dingen waarvan ik weet dat oma ze graag hoort.
Oma knikt tevreden.
‘Hier nog een beetje uit te houden, tussen die oudjes?’
‘Ze hadden de laatste massaal last van een Wii-arm.’
‘Een wat-arm?’
‘Nee, een Wii-arm. We hadden eerst gym, hier beneden in de recreatieruimte. Maar dat waren de meesten zat. Voelden zich niet serieus genomen als ze moesten skippyballen en dat soort ongein. Dus hebben ze therapeut met ballen en al de tent uitgetrapt en werd er een Wii aangeschaft. Bowlen en tennissen en alles, maar kennelijk net wat te enthousiast. Dus toen zaten ze met een Wii-arm.’
‘En nu?’
‘Er is weer een nieuwe therapeut om ze van hun Wii-arm af te helpen. Met skippyballen. Mastenbroek en Stuurman sparen nu voor een Xbox Kinect. Voelen zich niet serieus genomen als ze moeten skippyballen.’
‘Zijn ze hun avonturen met de Wii alweer vergeten dan?’
‘Ach, het zal wel Alzheimer zijn…’
We zwijgen. Buiten heeft een oude man zichtbaar moeite zijn rollator weer de stoep op te krijgen.
‘Hoe was je vakantie?’
Casper haalt de plastic hoes van de monitor van zijn computer af en drukt op de knop waarmee het apparaat aan gaat. Hij doet het. De dominee pakt het blad van zijn bureau met één hand vast, bukt zich. De systeemkast staat daar eigenlijk onhandig, op de grond naast zijn bureau. Er begint een groen lampje te branden. Casper gaat achter de computer zitten. Lees verder
De kunstwereld mag zichzelf graag zien als de voorhoede, de avant-garde. Wat gebeurd in de kunst zie je met wat vertraging terug in de samenleving. (Ik ben overigens niet van mening dat de kunstwereld buiten, boven noch onder de samenleving staat), het is slechts een manier van spreken.
‘Carla’, vraagt Casper, ‘ga ik naar de hemel?’. Hij heeft haar plotseling bij haar arm gegrepen, op deze maandagochtend, het is tien uur en zijn vrouw wandelt naast hem over de begraafplaats aan de Soerenseweg. Dat wandelen doen ze elke week, vaste prik, de begraafplaats is één van de mooiste van Nederland. Vanuit milieubewustzijn neemt Casper altijd een praxis-tasje mee, dat hij vult met zwerfvuil dat hij onderweg tegenkomt. Lees verder
Na lange tijd treed de zomer weer naar voren en kunnen we genieten van al de geneugten des levens. Bij dit zonnig weer hoort een goede zomerse soundtrack. Geniet ervan!